Tarihten Ne Öğrendim
Bilen bilir ben lisansımı Trakya Ünivetsitesi Tarih Bölümünden aldım. Şuan hala Kırklareli Üniversitesinde Yüksek Lisans yapmaktayım. Tez yılımın sonundayım ama nasıl geçtiğini ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Burada bahsetmek istediğim konu bu kadar eğitimden sonra tarih bölümünde aldığım eğitim sonucunda insanlık vetoplum hakkında ne öğrendiğim.
Başta haddim olmadan bu bölüme girerken küçük umutlarla geldim -ki bence insanın en büyük hadsizliği yaşamakla ilgili olumlu bir şey düşünmeye kalkmaktır- sonuçta yaşadığım yerin en kötü okullarından birinde sınıfta adam akıllı üniversiteye geçen ilk kişiyim. Biraz haddim olmadan mutluluk ve gururun getirileri ile çeşitli planlar oluşturmuştum kafamda. İşte sevdiğim bir insan bulacak, bir yerlerden işim gücüm olacak, kendi düzenim olacaktı. Neyse o konulara girmeyeyim iki planımı da elime yüzüme bulaştırdım her zaman yaptığım gibi. Konuya dönmek isterim.
Okulda aktif olarak ders almadan önce bir dönem buradakilerin çoğu gibi Turancı bir kimliğe sahiptim. Tarih hakkında hatta olumlu bir düşünceey sahiptim. Demek istediğim insanlık her ne kadar kötü şartlar altında olursa olsun bir şekilde hayatta kalmayı başarmıştı, mutlaka kendileri için bir yol bulacak ve huzura erecekti. Yani dünyanın geneli için değilde hiç değilse kendi halkım ve milletim için bunu düşündüm. Yaşayanların, şahitlerin, ölenler ve gidenler için anlattıklarını okudukça ve özümsedikçe salında bitmeyen bir çatışmanın içinde bulunduğumuz gerçeğini benimsemeye başladım, aslen insanlık daha iyi bir seviyeye geliyor, ama Ssu-ma Ch'ien'nin söylediği gibi "Cepheye bir okka pirinç ulaştırmak için 64 okkayı yola çıkarmak gerek" lafından yorumladığım üzere yeni bir şey için belki de çözüme değmeyecek bir efor sarf ediliyordu. Milliyetçilerin laflarına bakıyordum, her kimliğin milliyetçisi kesinlikle bir geçmiş iyi zamanlardan bahsediyor, şimdiki zamanı beğenmiyor ama kendisi gibi düşünülürse eski güzel günlerin ışığına geri dönüleceğinden bahsediyordu. Lakin ben her sayafay baktığımda, iyi veya altın bir çağdan ziyade sürekli bir kaos ve kargaşada cesetleri ezmek yoluyla nefes almaya çalışan yığınların hikayelerini okuyormuş gibiydim, gençlik, önündeki karanlık ve mücadele dolu bir dünyada senin düşündüklerini zerre umursamadan olabildiğince çabuk yaşayıp çürümeyi temsil ederken yaşlılık ise ölmeyi beceremeyip kendi saçma hakikatlerine artık sıkı sıkı sarılmak, yarın seni alacak ölümü her geçen gün daha çok benimseyip onu her geçen gün daha fazla beklemek oldu benim gözümde. Ne kendi sözde harikalarını yaratmış ve hayatlarını yaşamın denilen korku ve karanlıktan kaçtıklarını zanneden medenileri , ne de bu dünyaya ait olmadığını düşünen, bu yüzden dünyanın kırmızı atına binmiş barbarları benimseyebildim.
Bu sonuçta seneler geçtikçe çeşitli düşünceler değiştirdim, ama sonunda hiçbir düşünce ve ideoloji bu gördüğüm durumu sağlıklı bir şekilde açıklayacak kuvvette değildi. En sonunda kendimce ideolojiyi terk ettim, çünkü bütün ideolojilerde ve buna dayanan tarih görüşlerinde ne kadar birbiri arasında çatışırsa çatışsın, aralarında tek bir ortak nokta vardı o da insanlık hakkında geleceğe dair olumlu bir düşünceye sahip olduğu, geçmişteki acıların bir gün geçeceğini, eski altın çağların olduğunu zannetmeleri. Ama görüyorum ki asla altın çağ diye bir şey olmadı, sadece ulusların elinde sopa olduğu ve kendi rahatları için diğer ulusları hükmine aldığı zaman silsileleri vardı. Elbette bunu zalimsel olarak algılamıyorum, çünkü olabilecek tek yol bu, maalesef bir ortak barış, birbirimizi daha korkunç bir şekilde yemeye ve tüketmeye yol açmaktan başak hiçbir işe yaramayacaktı. Tarih bence, güzel günlere yol açacak bir hikayeden çok kendimizi tüketmekle ve bitirmekle sona erecek hikayemizin başlangıcıdır. Ama bu bize ait olan bir hatadan değil, daha çok varolmanın bir gereği olduğundan pek üzülmüyoum, her şey olması gerektiği gibi.
Yorumlar
Yorum Gönder